من بودم یک همنفس شوخ پری رو

من بودم و یک همنفس شوخ پری رو

در کلبه ی دنجی وسط جنگل خود رو

هم جاذبه ی سرکش یک برکه ی آرام

هم بوی خوش نسترن و نرگس و شب بو

یک خلوت بی دغدغه در نم نم باران

با چای تش هیزم و گفتار دو پهلو

الخاصه کباب جگر بره ی وحشی

با شربت سکر آور و ساقی گری او

دل دادم و اندازه ی آن قلوه گرفتم

سیراب ز لعل لب آن شوخ ، غزل گو

تا یک وجبی وصل رسیدیم، ولی حیف!

چپ کردم و بیدار شدم ، ... آه! پری کو؟

شعر اسد زارعی مرودشتی

اشعاراسد زارعی مرودشت جاری تر از رود کر ...