آسمان و اوج را هرگز نمی فهمی

دایما تعریف و تمجید از شروران می کنیخاطر آزاده مردان را پریشان می کنیافتخارت کاسه لیسی سفره ی اهریمن استآدمیت را حراج لقمه ای نان می کنیجیره خوار جاهل و کودن مرید بی مرامراه استیلای ظالم را تو آسان می کنیدشتبانی دشت خان تا دشمنی با خوشه چیناین وقاحت را چطور از خویش پنهان می کنیدست بوسی خان چه لطفی داشت ای نوکر صفتکه این چنین با افتخار و شوق خان خان می کنیآسمان و اوج را هرگز نمی فهمی ، چرا؟چون قفس را وسعتی دلباز عنوان می کنی.شعر اسد زارعی مرودشتی.

اشعاراسد زارعی مرودشت جاری تر از رود کر ...