تکیه کن دیوار قلبم تکیه گاهی محکم است

تکیه'>تکیه کن بر شانه هایم ، تکیه گاه محکمی ستما بنای دوستی را بر صداقت چیده ایمحضرت والا ، به اخلاص سیاوش شک نکنما که از شک تا یقین را شعله ور پوییده ایمعاشقی لولی وشیم و با وجود زخمهازندگی را پا به پای شعله ها رقصیده ایمدل به شوق نو شدن مستانه خاکستر شدستما به یُمن عاشقانه سوختن پاییده ایمگرچه ما هم آدمیزادیم اما ، آدمیمکی خلاف رای تو زین باغ سیبی چیده ایمما به عشق همنشینی با گل زیبا پرستمومنانه خار نفرت بار را بخشیده ایمپرتو چشم تو و اشک زلال چشم منبعد هر دیدار تو رنگین کمان ها دیده ایمجان به لطف نوشداروی نگاهت روشن استورنه ما با هر غروبی شوکران نوشیده ایم.شعر اسد زارعی مرودشتی