تو نه بال وپر پرواز که ارژنگی ، حیف

من ساده به خیالم که تو یکرنگی ، حیف!

یار بی حاشیه و عاشق دلتنگی ، حیف!

ساده بودم همه با ساز تو می رقصیدم

به خیالم که تو هم ساز و هم آهنگی، حیف!

همه جا سنگ تو را بر سپر سینه زدم

به گمانی که تو همسنگر و هم سنگی ، حیف!

غافل از "او" شده بودم به تو می نازیدم

غافل از این که ستم پیشه و الدنگی ، حیف!

غرق رویای تو بودم، تنم از تیری سوخت

چشم وا کردم ودیدم ، که چه دل سنگی ، حیف!

نظم نبضت سند محکم گفتار من است

تو نه بال و پر پرواز ، که ارژنگی ، حیف!

اسد زارعی مرودشتی